http://praetershoek.be/new-orleans-casino-movies/

Ooit schreef ik eens over mijn huishouden van Jan Steen.
Ik deed een poging om mijn geschrijf te documenteren. Sinds kort moet ik toegeven dat kinderen beter in staat zijn om “het leven zoals het is” in beeld te brengen dan de volgroeide exemplaren van onze soort die mens heet.

Ongenuanceerd zoals alleen kinderen dat kunnen zijn. Realistischer dan het beeld wat moeder schept.

Sinds juli staan we op de wachtlijst. Ik heb al mijn eisen overboord gegooid. Behalve dan die van 4u/week.
4u/2 weken kon ik in oktober krijgen, maar ik bedankte vriendelijk.
Als ik had geweten dat ik zo lang moest wachten, had ik dat toen wel toegezegd.
Dus wachten we verder op iemand die mij van een deel ’s mijns huishoudelijke taken komt kwijten.

Ondertussen ben ik meester in het negeren van de centimers dikke laag stof her en der in huis, de pluizen onder het bed, het zand en de bladeren voor mijn voordeur, de vuile ruiten,… Nog efkes en ik ga het nog charmant vinden!
Gelijktijdig slaag ik groen uit van jaloezie bij het gedacht dat er mensen zijn met zeeën van tijd en geld en een proper huis. Ik. Wil. Dat. Ook!!

Zwaar! Bij tijden toch. Heel de dag doordraaien om voor uw bloedjes te zorgen, het huishouden in een min of meer acceptabele toestand te brengen en dan nog geen tijd hebben om eens iets tof te doen.
Bloggen… ge merkt dat wel… daar ben ik soms gewoon te moe en te lui voor na een dagtaak kindekens zorgen.
In huis werken, in den hof werken,… dat gaat van gene meter vooruit.
Naaien… dat gaat tergend traag. Ik sta nog een ontiegelijk aantal cadeautjes achter voor borelingskes. Zo blijven dus ook alle “voor mezelf”- en “voor de kindjes”-projecten stilliggen. Aaaargh! Ik heb hier al 9 maanden ofzo meters schoon stof liggen om gordijnen te maken voor de kindjes van ’t tweede verdiep. De meters zijn nog steeds even lang en onaangeroerd. Het is een schandaal!
Eens ne koffie gaan drinken bij één of ander moeder die thuis is tijdens schooluren? Ik zou het meer moeten doen, maar ’t komt er gewoon ni van!
En ik zou zo graag nog eens viool spelen, tekenen of schilderen en breien, in den hof werken zonder naar de klok te moeten kijken.
GOD! Wat ben ik bij tijden toch ne zure bok!

Al wie tijd teveel heeft en/of zich verveelt: ik kan u vlot een maand bezighouden zonder dat ge u verveelt. Ge gaat met uw tong op uw tenen naar huis vertrekken. Als dat niet kan tellen als voldaan gevoel?
Meld u aan! Ik bak cake voor u, ge moogt van de huisgemaakte aardbeijenever proeven, ge moogt mijn allertofste kinderen leren kennen en ge krijgt 1593 tekeningen van hen.

Oh kijk… en tussen die eerlijkheid van de zoon zat ook nog een beeld van onze venster vanvoor.


Links in beeld dozen vol babygerief en kinderkleren die ik wegdoe. (Geïnteresseerden mogen mij mailen en krijgen inzage in alles wat hier de deur uit gaat.)
Rechts ziet ge een stukske van de wederhelft. Op zijn werkplekske in huis, in de nest die vermoedelijk in 2012 een deftige transformatie zal krijgen. Zo met nieuw meubels en al. Op maat gemaakt. (Trouwens, kijk eens gauw onder retro naar de keukens. Zo’n keuken wil ik ooit nog wel in mijn jaren ’30 kot!)
En in ’t midden ziet ge een fabricage van diezelfde wederhelft om nieuwsgierige ogen uit ons huis te houden. Enfin, toch min of meer… Getrainde tuurders zien mij met gemak door het huis lopen. 🙂
Geknipt uit zo’n rol.
Omdat gewoon tegen ’t raam plakken te simpel en te eentonig was voor hem.
Omdat ik na meer dan een jaar nog niet heb kunnen kiezen wat daar nu eigenlijk voor ’t raam moet komen. (Glasgordijnen zijn zo bweik en van die halfdoorzichtige optrekgordijnen nemen teveel licht weg.)
Omdat dat niet hoog op het prioriteitenlijstje staat.
Maar we vinden dat wel tof, zo’n creatief uitspattingske van de grote mansmens!

Tamboerije

Het is november ondertussen, gelukkig.  Gedaan met die Halloweengekte.
Vankeer ben ik blij dat ik in een stug boerendorp woon alwaar maar één halloweenbende voorbij kwam.
Helaas voor hen deed ik ook stug en kwam ik mijn zetel niet uit.
Het feit dat ik voor één keer mijn pyjama al aanhad voor middernacht speelde niet in hun voordeel. Dat ze “Halloween” stonden te tamboeren op ’t voetpad  op de 29ste oktober nog véél minder.

Gerecykleerd

8 oktober. Het was kakweer toen! Het was zaterdag, dat ook… en er stond een activiteit op de planning.

’s Namiddags hadden we een date met de klasgenoten van weleer. Kinderen en aanhangsels waren welgekomen deze keer.
Vorige keer leek ons dat geen goed idee.
We spraken af op de kinderboerderij van onze 7de-8ste klasjuf destijds.  Boerin Marleen… ipv juf Marleen. Het leven kan keren.

Enfin. Slecht weer dus. Veel regen. Kinderboerderij in ’t vooruitzicht.
Regenkleren zouden geen overbodige luxe zijn.
Ik bolde dus met de twee oudste kinderen naar het buurdorp om regenbroeken. Ah ja! Ge zou zot zijn om op een zaterdag “efkes” naar Merksem te rijden voor een Decathlonneke als ge regenbroeken kunt vinden op 10 autominuten van uw deur.
Een half uur later waren we weer thuis en 3 regenbroeken rijker. Enkel dat Mitteke had er geen.

De chiroregenjas van moeder zou soelaas brengen. Het ding was in onbruik geraakt ofschoon het nog in perfecte staat was. Veel toekomst leek het niet te hebben. Tegen de tijd dat het oudste kind erin past, zijn er allang andere chiroregenjassen.

Dus werd de schaar erin gezet. Uit de mouwen alleen al zou perfect een regenbroek passen. Maar… er is een maar uiteraard. Deze vrouw – als in ‘mezelf’- was nogal loemp bezig en sneed 2 rechtse voorpanden voor de broek. Nogal -euhm- onhandig. Zo werd er nog een pand uit een ander stuk van de regenjas gehaald. Zonder reflecterende strepen op…
De 3 juist geknipte panden hadden wél allemaal reflecterende strepen onderaan.

Of dat spel nog klaar geraakte? Nee.
Maar ’t was bruikbaar. De panden werden een broek met een elastiek eraan vanboven. Boordjes aan de bovenkant en aan de beentjes, dat is afwerking en dus voor later.
Het kind zou toch al geen natte broek overhouden aan het zeikweer van die dag.

Vorige week is het me dan gelukt om de broek levensvatbaar te verklaren.
Mouwen van een afgeschreven Klaast-shirt werden de boorden aan de beentjes van het regenbroekske.
Het chirotekentje dat in ’t midden van de regenjas stond, werd uitgeknipt en op het “lege” beentje geplakt. Stikken was teveel werk en daarbij is het nogal belachelijk om een regenbroek zeef te stikken. 😉
Het evenwicht werd hersteld.

Zo kan de mini al eens ongegeneerd door het natte herfstgras en langs de kiekenstront kruipen zolang ze het vertikt om te stappen.

linnen

Lang geleden (zomertijd ergens) kreeg ik van deze mensen een mail met de vraag of ik een foto op linnen wou laten zetten.
Ik ben tegen dingen testen en reviewen, maar kijk… ik ben gezwicht. Toch voor deze keer.

De mensen hebben ook engelengeduld moeten hebben. Het duurde al weken alvorens ik tijd had om deftig een foto te kiezen. Uit 21000 foto’s kiest ge ook niet zomaar gauwgauw.

Ik heb getwijfeld. Een foto van de kinderen of niet? Moeten ze er dan allemaal opstaan of niet?
Het ging nb over een canvas van 50 op 70cm.  Ge schuift dat niet achter uw gordijn!
Het werd geen foto van de kinderen. Het werd een foto uit de tijd dat we nog geen kinderen hadden. Het werd zelfs geen foto die ik zelf trok. Hij deed dat met de toen nog versche D70.

Het lijkt niet meteen de vrolijkste foto. Dat werd dus een wilde gok. Maar ze was sober genoeg en toch speels om als tegenpool te dienen voor de grote wandvullende boekenkast aan de andere kant.

Begin oktober kwamen we terug van verlof en wat stond er in de gang van onze buren? Juist ja, een pak voor ons. Een canvaske!

Er ontsnapte mij een “oef”. Het was een goeie keuze geweest.
Het doek was ook deftig afgewerkt.
Geen foto die een deel moet afstaan aan de omslag van het doek langs de zijkant. Nee, de foto stond schoon helemaal op het doek. De foto werd “uitgetrokken/uitgeveegd” langs de zijkanten.
Ook de fotokwaliteit is helemaal naar wens.

De kleuren van de foto zijn niet waarheidsgetrouw wegens ’s avonds getrokken met kunstlicht.

Het enige dat ik wat miste, was een ophangsysteem. Twee kleine oogvijsjes en een dun ijzerdraadje bijvoorbeeld hadden er wel bijgemogen.
Geen nood, wij hebben dat ook zelf. Al waren de inhuizige exemplaren wat aan de grote kant.

Allee hup, ik ben content van herinneringen op linnen! Oprecht waar.

Ajuin

Er groeiden ajuinen in onze hof. Een hele boel.
Ik heb (een deel) in een lange tros gehangen. Naar eigen goeddunken. Maar hoe moet dat nu echt, zo’n ajuinvlecht maken?
Bestaat daar zo’n aloud techniekske voor?

Van dienst

Of ik foto’s wil komen trekken van de oudste kleuters die de overstap naar de eerste klas maken?
Ah ja, dat wil ik wel. Eerst zorgen dat ik mijn twee thuisblijvers kwijt geraak. Foto’s trekken en twee mini’s meesleuren, da’s een slechte combinatie.

Manman! Het verkeer zat tegen gisterenochtend. Een hoop kleuters, ouders en leerkrachten stonden daar al helemaal klaar toen ik in zeven haasten aankwam. Zij wat vroeger dan gepland ik drie minuten later dan gepland. En een bende kleuters laat ge niet zomaar wachten. Tof jong! En schuldig dat ik mij voelde.

Gelukkig was ik min of meer voorbereid en stond de juiste lens op het toestel, was de batterij opgeladen en was er plaats genoeg op het geheugenkaartje. Ne mens leert met scha en schand…

En dan hup! Gauw wat testshotjes om den ISO en de scherptediepte juist te zetten.
Dat het niet meeviel had ik algauw in ’t snuitje. Foto’s trekken in de schaduw/donkere met op de achtergrond een lichtbron van jewelste, een reflecterende raam/deur naast de te fotograferen onderwerpen en een lichtbron van jewelste achter uw rug. Ik ben daar te onervaren in en ik heb geen massa aan materiaal…

Ik heb zwaar gevloekt.
Foto binnen, foto buiten, foto binnen, foto buiten,… Recht, neer, recht, neer,… Nooit gedacht dat ge van foto’s trekken stijf kon worden.


Ik heb veel werk gehad met de foto’s. Gelukkig is er mijn vriend Lightroom die er in noodgevallen voor zorgt dat er meer uitkomt dan er op ’t eerste zicht lijkt in te zitten.

Er zitten goeikes bij!

Maar er zitten serieuze miskleunen tussen, dat ook.
Zoals dat ene jongenske dat op een bewogen foto staat. Het zal uw kind maar zijn! Verdorie, daar ben ik zo kwaad om…

Dat ik nog veel moet leren! En dat zo’n “duobaan” gelijk Elza D. en Photo-copy dat soms doen, zo zot niet is. Met twee ziet ge meer dan alleen.
Ik ga mij dringend een partner-in-crime moeten zoeken.

“Het moorke fluit”

Het moet twee weken na de geboorte van Mitte geweest zijn dat er een gigantisch tuut in mijn linker oor schoot. Zo kort na het slapengaan met een Mitteke op mijn buik. Uhu, ik sliep toen half recht… dienstdoend als matras.
Maar dus. Nen tuut waarvan ik niet kon slapen en waardoor ik de volgende dag amper nog kon horen.
20 uren verstreken en ik kon weer deftig horen.
Sindsdien is er het oorsuizen.
Ge hebt daar gene last van als er lawaai is, maar vanaf ge uw bed in kruipt lijkt het uw oren in te sluipen. Smerig ding, ik zeg het u!

De tijd schreed gestaag verder en het oorsuizen verdween naar de achtergrond.

Zomertijd. En hop, oorsuizen. Niet ineens nee, zo gaat dat immers niet. Zo stiekem elke keer wat aanweziger en wat luider. Totdat het einde van de zomer nadert, uw gezicht pijn doet van de spierspanningen, ge na een paar uur wakker zijn hoofdpijn hebt en het oorsuizen zo aanwezig is dat ge u er danig aan begint te ergeren.

Ik twijfel. De huisdokter? De osteopaat?
Ik bel. “Nee, dat is geen gek idee om daarmee langs te komen. We zullen zien wat we ermee kunnen.”
De osteopaat dus. Ik heb namelijk geen goesting in symptoombehandeling…

“Het moorke* fluit” zegt hij. Dat wil zoveel zeggen als “er staat druk op de ketel.”
De mens heeft de wondere gave om  uw lijf te lezen en te vertalen.
Dat het mijne roept “Gevengevengeven… Wanneer is het nu eens MIJN beurt?” had ik eigenlijk zelf wel kunnen verzinnen.
Wat ik zelf níet kan is mijn hoofd loswrikken van de bovenste nekwervel.
Serieus. Dat doet zeer! De eerste keer dat ik bijna “auw” riep bij een osteopaatbezoek.
Ook de eerste keer dat ik niet zomaar van die tafel stapte en naar huis wandelde. Een portie paddestoelen is er niks tegen qua zweverigheid gok ik.
“Ah ja, de doorbloeding naar uw hoofd is een stuk beter nu.”

En zo lig ik al bijna een week niet meer wakker van het suizen in mijn oor. Het is negeerbaar geworden.
Zo heb ik na enkele uren wakker zijn geen hoofdpijn meer en doet mijn gezicht geen pijn meer van de spierspanning.
Zo probeer ik al een week goeie energie naar mijn linkerhoofdhelft te krijgen. Ja, draai maar eens met uw ogen. Ik deed dat ook eerst.
Zo denk ik al een week hoe ik aan de schreeuw om aandacht van mijn lijf kan tegemoet komen.

Pakt dat ik nog wat werk heb. Bokes met staal eten om de draagkracht te verhogen ofzo…

*Een moor(ke) is een fluitketel.

Mobiel winkelen

Ik heb mij overlaatst de collect&go app geïnstalleerd op mijn gsm.
Kei handig! Tenminste als ge een broek aanhebt waar ge dat ding in kunt steken. Met kleedjes en rokken aan slingert het ding meestal ergens rond in huis en dan is het even nuttig als een briefje en een balpen.

Als ge denkt “ah de spaghetti is op” of “dju, da’s ’t laatste waspoeier” of “ai, dat mag ik ni vergeten want mijn kinderen gaan kwaad zijn”,… dan pakt ge uw mobiel beldink en ge klikt de collect&go app open, ge zoekt in het assortiment naar het te bestellen goed en ge zet dat in uw winkellijstje. Gsm uit en volgende keer zet ge er nog eens iets bij.
Als de lijst lang of dringend genoeg is, klikt ge op bestellen en kunt ge uw boodschappen gaan afhalen.

Serieus, dat scheelt mij een paar uur van mijn leven en iets minder grijze haren. Ik sta daar niet op te springen om met mijn vier bloedjes te gaan Colruyten. 😉
Ook: gedaan met de helft van het te bestellen waar niet te bestellen wegens “vergeten”.

Ooit win ik nog een prijs voor gemakzuchtige én efficiënte huismoeder!

Geplaagd

Geplaagd door slakken. Wat zeg ik? Moegetergd, gepest,…
Ze aten 3 jonge courgetteplanten op en 2 pompoenplanten, ze aten tot dusver alle courgetten op behalve één.
Welgeteld één courgette heb ik uit mijn eigen hof gehaald.

En aangezien Elza D. te ver woont om ze over mijn haag te gooien, ben ik dus uit pure miserie courgetten gaan pikken uit den hof van mijn ouders.

Ouders die overigens zeer verdraagzaam zijn, want bovenop de gepikte courgetten gaven ze mij vandaag twee kalkoenen in bruikleen.
De dosis escar-go was hier al danig opgedreven dan het tijd was voor fase 2 van het slakkenprobleem.
Twee arme dezekes die geadopteerd werden op de markt van Heist-op-den-Berg mogen mijn groentenhof komen proper pikken.
Enfin proper…
– Ja, want dat pikt alleen beesten uit uwe hof (spinnen, slakken, kevers,…) en dat pikt uw frambozen niet van de struik of jonge bladjes van de planten.
– Nee, want dat kakt gelijk zot!

Een logement van een dag of twee is toegestaan, maar daarna gaan ze onverbiddellijk terug naar hun warme en hartelijke thuistuin.

En stel u nu voor dat ik helemaal overtuigd geraak van het voordeel van kalkoenen in uwe groentenhof, dan schaf ik er mij volgend jaar zelf wel aan. Zo’n.